2010 - 2011
Begin 2010 gaat de theatertournee JW Roy weet het zeker... van start, waarop alle liedjes vertolkt van het enkele maanden later verschijnende album. JW wordt opnieuw begeleid door De Hartenjagers, waarvan Gabriël Peeters ditmaal ook weer fungeert als producer. Waar hij op de titelloze voorganger doelbewust koos voor een popgeluid, laat JW Roy weet het zeker... zich beluisteren als een vervolg op zijn Americana-platen – maar dan wel in het Nederlands.
In de maand juni houden Guus Meeuwis en Marco Borsato de eerste plaats van de hitlijsten in beslag met het duet Schouder aan schouder. Het liedje is geschreven door de beide volkszangers in samenwerking met hun vaste liedjesschrijvers John Ewbank, Jan-Willem Rozenboom én JW.
Eind november verschijnt Acht Zaligheden, een boek van fotografe en schrijfster Karin Stroo, die uit ieder van deze acht dorpen in het Brabantse land een typische bewoner portretteert. Hun persoonlijke verhalen vertellen tegelijkertijd ook het nodige over het plaatselijke gemeenschapsleven van vroeger en nu.
Het boek bevat een exclusieve cd van JW Roy met acht nieuwe liedjes, waarin hij met nostalgische blik de geboortestreek van zijn jeugd bezingt. Zes teksten zijn van de hand van hemzelf, de overige twee van zijn muzikale vrienden Guus Meeuwis en Gerard van Maasakkers.
In de voorstelling Ach, Zalig Man, die in november en december wordt opgevoerd in de acht dorpshuizen van de Acht Zaligheden, speelt acteur Frank Lammers de mensen die in het boek geportretteerd worden. JW debuteert als acteur op de planken en brengt samen met toetsenist Roel Spanjers en gitarist Ruud van den Boogaard de acht streekliedjes ten gehore.
Een registratie van de voorstelling Ach, Zalig Man door Omroep Brabant in september 2011 trekt liefst 1,2 miljoen kijker, waarna de uitzending liefst twee keer wordt herhaald.
In juni van dat jaar komt Guus Meeuwis op nummer 1 binnen met de single Armen open, het titelnummer van zijn nieuwe album. Opnieuw zijn praktisch alle liedjes geschreven door Guus, Jan-Willem Rozenboom en JW. Het album haalt binnen een maand platina, wat betekent dat er meer dan 50.000 exemplaren van zijn verkocht.
Eind september opent het Nederlands Film Festival met De bende van Oss, waarvoor JW het themaliedje heeft mogen verzorgen. In deze waar gebeurde misdaadgeschiedenis uit de jaren dertig van de vorige eeuw speelt Frank Lammers een hoofdrol. Samen met Guus Meeuwis zingt hij ook mee in Soms is het beter, dat bij de aftiteling van de film integraal te horen is.
1968 - 2000
Jan Willem Roy, in 1968 geboren in het Brabantse dorp Knegsel, start zijn muzikale loopbaan op veertienjarige leeftijd met dorpsvrienden in de rockgroep Sez You. Hij is zanger/gitarist van een heel scala aan bands voordat hij begin jaren negentig Le Roi formeert met de latere drummer van K's Choice. Halverwege de jaren negentig treedt de Brabander voor het eerst nationaal voor het voetlicht als finalist van een singer-songwriters-competitie in het radioprogramma KRO's Country Time.
Samen met toetsenist Roel Spanjers en bassist Kees Spruijt begint JW in 1996 The One Night Band, die verder bestaat uit gitarist Richard van Bergen (momenteel actief in Shiner Twins) en drummer JJ Goossens. Een jaar later verschijnt het debuut 'Round Here, dat wordt onthaald als een rootsplaat van Amerikaanse klasse.
Met zijn One Night Band treedt Roy veelvuldig in het land op. Daarnaast toeren ze diverse malen door de Verenigde Staten. Zo staan ze op het gerenommeerde South By South West-festival in Austin, Texas en geven ze een drietal shows tijdens de Chet Atkins' Musician Days in Nashville, Tennessee. Samen met Ilse DeLange zingt Roy een duet in het populaire tv-programma Heeren van Amstel Live.
Begin 1999 verschijnt Deeper Shades, dat net als het debuut lovend wordt ontvangen. Het bescheiden singlesucces van de southern soul-ballade 6th Street zorgt overal in Nederland voor goed gevulde zalen. Ook het buitenland toont belangstelling, getuige tournees door Duitsland, Zwitserland, Zweden, Denemarken en Schotland.
2001 - 2004
Begin 2001 besluit The One Night Band er na vijf jaar een punt achter te zetten. JW concentreert zich op het schrijven van nieuw repertoire en zoekt daarbij naar een rauwere sound. In BJ Baartmans vindt hij de geschikte co-producer, terwijl JB Meijers de eindmix voor zijn rekening neemt. Het stevig rockende resultaat heet Keep It Coming ligt voorjaar 2003 in de winkels.
JW wordt op Keep It Coming ondersteund door gitaristen Ruud van den Boogaard (ex-Sez You!) en Eric van Dijsseldonk, bassist Nico Heilijgers en drummer Gabriël Peeters, aangevuld met Roel Spanjers. De meesten van maken ook deel uit van de nieuwe podiumgroep, waarmee hij een jaar lang door Nederland trekt.
In 2003 wordt JW opnieuw uitgenodigd voor het South By South West-festival in Austin. Eenmaal terug in Nederland begint hij ideeën voor een volgend album uit te werken.
Anders dan voorheen gaat JW niet met een volledige band de studio in, maar begint hij alleen met producers Kees Spruit en Gabriël Peeters, waarbij laatstgenoemde als multi-instrumentalist zijn stempel drukt op de arrangementen. Vervolgens nodigt Roy bevriende muzikanten van diverse pluimage uit om een bijdrage te leveren. Zo is er niemand minder van de partij dan Chuck Leavell, al een kwart eeuw de vaste pianist en organist van The Rolling Stones en voorheen actief bij The Allman Brothers Band, Eric Clapton, George Harrison en The Black Crowes.
Het indringende resultaat heet Kitchen Table Blues, een overwegend akoestisch album waarop Roy de blues bezingt, wat hij op zijn eigen onmiskenbare wijze doet in de beproefde Americana-stijl. Onrust, passie, schuld en twijfel vormen de rode draad in deze herstkleurige verzameling verhalen uit het echte leven.
Kitchen Table Blues verschijnt voorjaar 2004, waarna Roy gaat toeren met een nieuwe begeleidingsgroep, die naast Van den Boogaard en Peeters bestaat uit pianist Mike Roelofs en bassist Harmen de Bresser. Bij het opmaken van de balans blijkt Kitchen Table Blues volgens de kenners tot de beste Americana-albums van dat jaar te behoren.
2005 - 2009
Begin 2005 verrast JW met Laagstraat 443, vernoemd naar het adres waar het gelijknamige album onder leiding van Gabriël Peeters is opgenomen: het huis van gitarist Ruud van den Boogaard. Hoe kleiner de bezetting, des te beter JW uit de verf lijkt te komen. Toch getuigen de verstilde luisterliedjes wel degelijk van muzikale creativiteit.
Anders dan voorheen zingt JW ditmaal in het Brabants. Naar eigen zeggen kon hij zich In het Engels altijd nog verbergen achter de indirectheid van een ‘vreemde' taal. Nu is er geen vertaalstap meer nodig, niet voor hem én niet voor de luisteraar. Bovendien komt JW door deze taalverandering los van het Americana-idioom: hij kan voortaan alle kanten op.
In 2007 werkt JW nauw samen met Guus Meeuwis. Hij schrijft mee aan de meeste liedjes voor diens succesvolle album Hemel Nr. 7, waaronder de nummer 1-hits Tranen elachen en Proosten.
Begin 2008 verschijnt JW Roy, een Nederlandstalig popalbum met Americana-invloeden, geproduceerd door JB Meijers (De Dijk, Ellen Ten Damme, Frank Boeijen Acda en de Munnik), die ook een groot aantal instrumenten bespeelt. Speciale gasten zijn Guus Meeuwis en Ilse Delange, terwijl voormalig Tröckener Kecks-zanger Rick de Leeuw een aantal teksten bijdraagt.
In het kader van de manifestatie Ticket for Tibet verschijnt dat voorjaar de single Als je ooit nog eens terug kan, een bewerking van As ge ooit, een liedje van JW met tekst van Gerard van Maaskkers. De nieuwe versie is een duet van Bart van der Weide (Racoon) en Anneke van Giersbergen (Agua de Annique) met de Tibettaan Loten Namling als speciale vocale gast. De single komt op nummer 1 binnen en wordt met JW als zanger live uitgevoerd bij Pauw & Witteman.
Tijdens de theatertournee Geen wereldtitel vertolkt JW uitsluitend nog Brabants en Nederlands repertoire, begeleid door De Hartenjagers, bestaande uit (v.l.n.r.) pianist Gabriël Peeters, gitarist BJ Baartmans, drummer JJ Goossens en bassist Gerald van Beuningen. Opnamen van die intieme concerten resulteren in het warmhartige live-album JW Roy leeft.
Ook in 2009 werkt JW weer nauw samen met Guus Meeuwis. Samen met diens pianist Jan Willem Rozenboom tekenen ze het leeuwendeel van de liedjes voor het album NW8, dat wordt opgenomen in de beroemde Abbey Road-studio's in Londen. Het drietal schrijft ook de hit Geen woorden voor Frans Bauer. Daarnaast levert JW ook liedjes aan diverse Belgische artiesten, onder wie Roel Vanderstukken en TatYana Storm.
Later dat jaar wordt JW door niemand minder dan Freek de Jonge gevraagd om tweede stem te zingen op diens album Van A naar Z, waarop hij wordt begeleid door de groep Ocobar. Bij het schrijven van de liedjeswerkte de zingende cabaretier samen Neil Innes van Monty Python, Boudewijn de Groot en Robert Jan Stips van de Nits. Wanneer zijn agenda het toelaat, is JW ook van de partij tijdens de theateroptredens van Freek.